Երբ խոսում ենք մարդկանց միասնության մասին, երբեմն առաջանում է մտավախություն, որ դրա համար բոլորը պետք է նույն կերպ մտածեն, խոսեն կամ ապրեն։ Բայց միասնությունն ու միանմանությունը տարբեր բաներ են։ Բնության մեջ բազմազանությունը հաճախ հենց գեղեցկության աղբյուրն է։
Տարբեր գույներով և ձևերով ծաղիկներից կազմված այգին ավելի հարուստ է, քան այն այգին, որտեղ միայն մեկ տեսակ է աճում։ Մարդկային հասարակության մասին նույնպես կարելի է նման կերպ մտածել։ Տարբեր մշակույթներ, լեզուներ, փորձառություններ և մտածելակերպեր կարող են ոչ թե թուլացնել հասարակությունը, այլ հարստացնել այն։
Տարբերությունն ինքնին բաժանում չի ստեղծում։ Խնդիրը սկսվում է այն ժամանակ, երբ տարբերությունը օգտագործվում է մարդկանց արժեքը որոշելու համար։ Երբ որևէ ազգ, սոցիալական խումբ, մշակույթ կամ կրոնական համայնք սկսում ենք դիտարկել որպես ավելի բարձր կամ ավելի ցածր, բազմազանությունը վերածվում է անհավասարության։
Իսկ երբ տարբերությունը ընկալվում է որպես մարդկային ընտանիքի բնական առանձնահատկություն, այն կարող է դառնալ սովորելու հնարավորություն։
Մեկ այլ մշակույթի հետ հանդիպումը կարող է մեզ ցույց տալ, որ այն, ինչ մենք բնական կամ միակ ճիշտ ձև էինք համարում, իրականում ընդամենը հնարավոր տարբերակներից մեկն է։
Մարդն ունի բազմաթիվ ինքնություններ։ Նա ընտանիքի անդամ է, որևէ քաղաքի բնակիչ, մասնագիտության ներկայացուցիչ, որևէ մշակույթի կամ ազգի մաս։ Այս ինքնությունները արժեքավոր են։ Բայց դրանցից վեր կա մի ավելի լայն ինքնություն՝ մարդ լինելը։ Երբ այդ ընդհանուր ինքնությունը մոռանում ենք, հեշտ է «մենք» և «նրանք» բաժանում ստեղծել։
Մարդկության միասնության գաղափարը չի պահանջում հրաժարվել ազգային կամ մշակութային ինքնությունից։ Այն առաջարկում է դրանք տեղադրել ավելի լայն շրջանակի մեջ։
Մենք կարող ենք սիրել սեփական մշակույթը՝ առանց մյուսին ստորադասելու։
Ժամանակակից աշխարհում բազմաթիվ խնդիրներ չեն ճանաչում սահմաններ։ Մարդկանց բարեկեցությունը ավելի ու ավելի է կապված իրար հետ։ Այդ պատճառով համագործակցությունը միայն գեղեցիկ արժեք չէ։ Այն անհրաժեշտություն է։
Միասնությունը սկսվում է այն մտքից, որ ուրիշի բարեկեցությունը ամբողջությամբ առանձնացված չէ իմ բարեկեցությունից։ Երբ այս գաղափարը դառնում է գործնական վերաբերմունք, փոխվում է նաև այն, թե ինչպես ենք վերաբերվում տարբեր մարդկանց։ Մենք այլևս չենք փորձում վերացնել տարբերությունները։ Սովորում ենք դրանց հետ միասին ստեղծել ընդհանուր տարածք, որտեղ յուրաքանչյուր մարդ կարող է իր ներդրումն ունենալ։