«Զոհաբերություն» բառը հաճախ պատկերացնում ենք որպես բացառիկ կամ հերոսական արարք։ Սակայն մեր առօրյա կյանքում այն շատ ավելի սովորական ձևերով է ներկայանում։
Մենք զոհաբերում ենք մի քանի ժամ քուն, երբ պետք է դիմավորենք մտերիմ մարդուն։ Հրաժարվում ենք ազատ ժամանակից, երբ ինչ-որ մեկը մեր օգնության կարիքն ունի։ Ժամանակ և ուժ ենք ներդնում ուսման մեջ՝ հետագայում կարողություն ձեռք բերելու համար։ Ծնողները տարիներ շարունակ իրենց ժամանակի և հարմարավետության մի մասը նվիրում են երեխաներին։
Այս օրինակներում զոհաբերությունը պարզապես ինչ-որ բանից զրկվել չէ։ Այն ընտրություն է՝ ավելի փոքր կամ ժամանակավոր բանից հրաժարվել հանուն մի բանի, որն ավելի արժեքավոր ենք համարում։
Այդ պատճառով զոհաբերության իմաստը հասկանալու համար կարևոր է ոչ միայն հարցնել՝ «ինչի՞ց եմ հրաժարվում», այլ նաև՝ «հանուն ինչի՞»։
Մենք հաճախ ցանկանում ենք արդյունք՝ առանց ամբողջությամբ պատկերացնելու, թե այն ինչ է պահանջելու մեզանից։
Ուզում ենք լավ մասնագետ դառնալ, բայց դա պահանջում է տարիների ուսուցում։ Ուզում ենք առողջ հարաբերություններ, բայց դրանք պահանջում են ուշադրություն, համբերություն և երբեմն սեփական ցանկությունները հետաձգելու կարողություն։ Ուզում ենք երեխաների մեջ զարգացնել պատասխանատվություն, բայց դրա համար անհրաժեշտ է երկար ժամանակ հետևողականորեն ուղեկցել նրանց։
Նպատակի մեծության և դրան հասնելու համար պահանջվող ջանքի միջև կապ կա։
Եթե կարևոր նախաձեռնության համար պատրաստ ենք աշխատել միայն այն ժամանակ, երբ տրամադրություն ունենք, դժվար կլինի այն շարունակել։ Եթե մի քանի անհաջող փորձից հետո հրաժարվում ենք, գուցե երբեք չիմանանք՝ որքան մոտ էինք առաջընթացին։
Շատ կարևոր փոփոխություններ պահանջում են ոչ թե մեկ մեծ գործողություն, այլ բազմաթիվ փոքր գործողություններ՝ կրկնված երկար ժամանակ։
Նոր գործ սկսելիս մենք հաճախ մեծ ոգևորություն ենք ունենում։ Առաջին շաբաթներին ամեն ինչ հետաքրքիր է։ Նոր ծրագիրը, գաղափարը կամ սովորությունը մեզ ուժ է տալիս։ Բայց հետո հայտնվում են դժվարությունները։ Արդյունքը ավելի դանդաղ է գալիս, քան պատկերացնում էինք։ Առաջանում են այլ պարտականություններ։ Ոգևորությունը նվազում է։
Այստեղ է երևում հետևողականության արժեքը։ Հետևողական լինելը չի նշանակում միշտ նույն ուժով առաջ գնալ։ Դա նշանակում է կարողանալ վերադառնալ գործին, շարունակել փոքր քայլերով և չթողնել ամեն ինչ միայն այն պատճառով, որ առաջին ոգևորությունը անցել է։
Դա հատկապես կարևոր է մարդկանց հետ կապված աշխատանքում։ Երեխայի դաստիարակությունը, ուսուցումը, համայնքային աշխատանքը կամ հարաբերությունների կառուցումը հնարավոր չէ իրականացնել արագ արդյունքների տրամաբանությամբ։
Դրանք ժամանակ են պահանջում։
Երբ մարդը երկար ժամանակ աշխատում է կարևոր նպատակի համար, փոխվում է ոչ միայն արտաքին իրավիճակը։ Փոխվում է նաև ինքը։ Նա սովորում է ավելի համբերատար լինել, ավելի իրատեսորեն գնահատել իր ուժերը, ավարտին հասցնել սկսածը։ Սովորում է տարբերակել կարևորն ու երկրորդականը և երբեմն հրաժարվել անմիջական հարմարավետությունից՝ հանուն երկարաժամկետ նպատակի։
Այս իմաստով զոհաբերությունն ու ջանքը ոչ միայն գին են, որը մենք վճարում ենք արդյունքի համար։ Դրանք նաև մարդու զարգացման ճանապարհ են։
Երբ կարողանում ենք փոքրից հրաժարվել հանուն ավելի արժեքավորի և շարունակել գործել նույնիսկ այն ժամանակ, երբ ամեն ինչ հեշտ չէ, աստիճանաբար ձևավորվում է այն ներքին ուժը, առանց որի մեծ նպատակները հազվադեպ են իրականանում:
