Ամուսնանալու որոշումը երկու մարդկանց կյանքում կարևոր շրջադարձ է։ Այն առնչվում է նաև նրանց ծնողների հետ հարաբերություններին և այն ընտանեկան կապերին, որոնց միջավայրում ձևավորվել են ապագա ամուսինները։ Նոր ընտանիք ստեղծելիս կարևոր է հասկանալ, թե ինչպես են զույգի ընտրությունն ու ծնողների մասնակցությունը կապվում միմյանց հետ։ Բահայի ուսմունքում այս հարցը դիտարկվում է ընտանիքների միջև սեր, հարգանք և միասնություն ամրապնդելու տեսանկյունից։ Այդ նպատակն է ընկած ծնողական համաձայնության պահանջի հիմքում։
Բահաուլլան բահայի ամուսնության համար սահմանել է բոլոր ողջ կենսաբանական ծնողների համաձայնության պահանջը։ Կողակցի նախնական ընտրությունը կատարում են հենց իրենք՝ ամուսնության մեջ անմիջականորեն ներգրավված անձինք։ Այսպիսով, զույգի կամքը և ծնողների համաձայնությունը՝ յուրաքանչյուրն իր տեղն ունեն ընտանիք կազմելու որոշման մեջ։
Ծնողական համաձայնությունը խոր իմաստ ունեցող պարտականություն է։ Շողի Էֆֆենդիի անունից գրված նամակում բացատրվում է, որ այս օրենքը նպատակ ունի ամրապնդել հասարակության հիմքերն ու ընտանեկան կապերը և երեխաների սրտերում հաստատել երախտագիտություն ու հարգանք իրենց կյանք տված մարդկանց հանդեպ։ Այդ ընկալմամբ՝ նոր ընտանիքի ստեղծման ժամանակ ուշադրություն է դարձվում նաև սերունդների միջև հարաբերություններին։ Ամուսնության նախապատրաստությունն առիթ է այդ կապերին գիտակցված հոգատարությամբ վերաբերվելու համար։
Համաձայնություն տալը ծնողներից պահանջում է լրջություն և պատասխանատվություն։ Ծնողները պետք է առաջնորդվեն իրենց երեխայի լավագույն շահերով և ընտրությանը մոտենան օբյեկտիվորեն։ Նրանք չպետք է պարզապես զիջեն երեխայի ցանկությանը՝ խուսափելով իրենց պարտականությունից։ Նույնպես չպետք է որոշում կայացնեն նախապաշարմունքների ազդեցությամբ։ Իրենց որոշման համար նրանք պատասխանատու են Աստծո առջև։
Երիտասարդների պատասխանատվությունը ծնողների դիրքորոշմանը հարգանքով և ուշադրությամբ վերաբերվելն է։ Ծնողները խորապես հետաքրքրված են իրենց երեխաների բարօրությամբ, և նրանց արտահայտած մտահոգությունները արժանի են լուրջ դիտարկման։ Նույնիսկ երբ կարծիքները տարբեր են, կարևոր է փորձել հասկանալ, թե ինչի վրա է հիմնված ծնողի գնահատականը։ Այդ մտահոգությունները քննարկելը երիտասարդին օգնում է ավելի հասունորեն մոտենալ իր ընտրությանը։
Այս հարաբերությունների հիմքը ձևավորվում է դեռ ամուսնության մասին խոսակցություններից առաջ։ Արդարության Համաշխարհային Տան՝ բահայի համաշխարհային համայնքի ղեկավար մարմնի, անունից գրված նամակում ընդգծվում է ծնողների և երեխաների միջև «փոխադարձ հարգանքի և ուշադրության ոգի» ունենալու կարևորությունը։ Ծնողների հոգատարությունն ու ուղղորդումը պետք է նպաստեն երեխաների դատողության զարգացմանը, որպեսզի նրանք հասուն կյանքում կարողանան իրենց ընթացքը ուղղել բարոյական բարեկեցությանը նպաստող հունով։ Երիտասարդների համար էլ կարևոր է պահպանել պատրաստակամությունը՝ խորհուրդ հարցնելու և ծնողների փորձին ուշադրություն դարձնելու։
Երբ երիտասարդների ընկերությունը կարող է հանգեցնել ամուսնության, ծնողներից պահանջվում է իմաստություն և խոհեմություն։ Նրանք պետք է ուշադիր գնահատեն՝ երբ է իրենց խորհուրդն անհրաժեշտ, և երբ կարող է միջամտությունն ընկալվել որպես խոչընդոտ։ Այդ զգոնությունը օգնում է հոգատարությունն արտահայտել երեխայի հասունացող դատողությունը հարգող ձևով։ Ծնողական մասնակցության նպատակը երիտասարդին օգնելն է՝ իր կյանքի կարևոր որոշմանը պատասխանատու կերպով մոտենալու համար։
Եթե զույգի և ծնողների միջև տարաձայնություն է առաջանում, խորհրդակցությունը կարող է օգնել հստակեցնել մտահոգությունները։ Կարևոր է հասկանալ, թե որ հանգամանքն է կասկած հարուցում, ինչ տեղեկություն է պակասում և ինչի շուրջ են կողմերի գնահատականները տարբերվում։ Այդպիսի քննարկումը ուշադրությունը ուղղում է այն հարցերին, որոնք պետք է պարզաբանվեն։ Երբ բոլորը մտքում պահում են ապագա ընտանիքի բարեկեցությունը, ավելի հեշտ է միասին փնտրել բոլորի համար ընդունելի ուղին։
Բահայի ամուսնության համար ծնողների համաձայնության պայմանը պահպանվում է նաև այն դեպքում, երբ երիտասարդները համաձայն չեն նրանց որոշման պատճառների հետ։ Այս հանգամանքը ծնողական պարտականության լրջությունն ավելի ընդգծված է դարձնում։ Ծնողները պետք է իրենց որոշումն ընդունեն արդարամտորեն, իսկ երիտասարդները՝ շարունակեն հարգանքով վերաբերվել իրենց կյանք տված մարդկանց։ Տարաձայնության պայմաններում ընտանեկան կապերը ևս հոգատարություն են պահանջում։
Ծնողների համաձայնության պահանջը զույգի ընտրությունը կապում է ընտանիքում միասնություն հաստատելու ավելի լայն նպատակի հետ։ Այն բոլոր կողմերին հրավիրում է իրենց մասնակցությունը տեսնել որպես լուրջ բարոյական պատասխանատվություն։ Երիտասարդները գիտակցված ընտրություն են կատարում և հարգանքով դիմում ծնողներին, իսկ ծնողները հոգատարությամբ ու արդարամտությամբ գնահատում են այդ ընտրությունը։ Երբ այս պարտականությունները կատարվում են փոխադարձ հարգանքի ոգով, նոր ընտանիքի հիմքում տեղ են գտնում նաև երախտագիտությունը, սերունդների միջև կապը և միմյանց բարօրության հանդեպ ուշադրությունը։
