Լավատեսության մասին խոսելիս երբեմն պատկերացնում ենք մարդու, որը փորձում է ամեն ինչում միայն լավը տեսնել և չմտածել դժվարությունների մասին։ Բայց իրական հույսը շատ տարբեր է խնդիրների ժխտումից։
Մարդը կարող է հստակ տեսնել, որ իրավիճակը ծանր է, որ փոփոխությունը ժամանակ է պահանջելու կամ որ առաջին փորձերը հաջող չեն եղել, և միևնույն ժամանակ չկորցնել համոզմունքը, որ առաջընթացը հնարավոր է։
Հույսը թույլ չի տալիս իրականությունից փախչել։ Այն օգնում է իրականության մեջ տեսնել նաև այն հնարավորությունները, որոնք դեռ չեն դարձել ակնհայտ։
Փոքր սերմին նայելիս դժվար է պատկերացնել մեծ ծառը։ Սերմի ներկա չափը շատ քիչ բան է ասում այն մասին, թե ինչ կարող է այն դառնալ համապատասխան պայմաններում։ Այն ժամանակ, ջուր, լույս և խնամք է պահանջում։
Մարդկային զարգացման շատ գործընթացներ նույնպես այսպես են սկսվում։
Երեխայի մեջ նոր զարգացող հատկությունը կարող է սկզբում հազիվ նկատելի լինել։ Նոր ձևավորված խմբում մարդիկ դեռ կարող են չկարողանալ լավ համագործակցել։ Փոքր հասարակական նախաձեռնության արդյունքը կարող է առաջին ամիսներին չափազանց համեստ թվալ։
Եթե ամեն ինչ գնահատենք միայն իր ներկա վիճակով, հեշտ կլինի եզրակացնել, որ առաջընթաց չկա։ Բայց եթե տեսնենք աճի հնարավորությունը, կսկսենք ավելի մեծ ուշադրություն դարձնել փոքր փոփոխություններին։
Խոչընդոտը միշտ չէ, որ նշանակում է՝ պետք է կանգ առնել։ Երբեմն այն պարզապես ցույց է տալիս, որ մեր մոտեցումը պետք է փոխվի։
Եթե մարդկանց հետ նախաձեռնությունը չի աշխատում, գուցե անհրաժեշտ է ավելի լավ լսել նրանց։ Եթե երեխան դժվարանում է որևէ բան սովորել, գուցե խնդիրը ոչ թե նրա կարողության, այլ կիրառված մեթոդի մեջ է։ Եթե խումբը չի կարողանում համագործակցել, գուցե պետք է ժամանակ հատկացնել վստահության ձևավորմանը։
Այս տեսանկյունից դժվարությունը միայն խանգարող հանգամանք չէ։ Այն կարող է տեղեկություն տալ այն մասին, թե ինչ պետք է սովորենք։ Հույս ունեցող մարդը չի ենթադրում, որ ամեն ինչ ինքն իրեն լավ է ավարտվելու։ Նա շարունակում է գործել, դիտել, սովորել և անհրաժեշտության դեպքում փոխել իր մոտեցումը։
Հույսը վարակիչ է
Մարդու վերաբերմունքը ազդում է նաև շրջապատի վրա։
Խմբում մեկ մարդ, որը դժվարության պահին շարունակում է հանգիստ մտածել և հնարավորություններ որոնել, կարող է փոխել ամբողջ մթնոլորտը։ Նույն կերպ մշտական հոռետեսությունը կարող է թուլացնել նույնիսկ այն մարդկանց, որոնք սկզբում պատրաստ էին գործելու։
Սա հատկապես կարևոր է ծնողների, ուսուցիչների և այն մարդկանց համար, որոնք աշխատում են ուրիշների զարգացման հետ։
Եթե մեծահասակը երեխայի ներկա դժվարությունն ընկալում է որպես սահմանափակում, երեխան նույնպես կարող է սկսել իրեն այդպես տեսնել։ Իսկ եթե նա տեսնում է զարգացման հնարավորություն և պատրաստ է համբերությամբ աշխատել, ստեղծվում է բոլորովին այլ միջավայր։
Հույսը ապագայի մասին գեղեցիկ միտք չէ միայն։ Այն որոշում է, թե ինչպես ենք մենք գործում այսօր։ Երբ հավատում ենք, որ աճը հնարավոր է, ավելի հավանական է, որ ժամանակ, ջանք և ուշադրություն ներդնենք դրա մեջ։ Եվ երբ սովորում ենք նկատել փոքր առաջընթացը, այն իր հերթին շարունակելու ուժ է տալիս։
