«Ամուսնությունը պետք է հանգեցնի խորը բարեկամության՝ հոգևոր և ֆիզիկական»։

— Աբդուլ-Բահա 

«Ե՞րբ եք որոշել երեխա ունենալ» — հարց, որը շատ զույգեր լսում են հարսանիքից հետո հենց հաջորդ շաբաթ, կարծես դա արդեն ինքնըստինքյան որոշված հարց լինի։

Եկեք անդրադառնանք ճնշմանը, որ դա ստեղծում է, և փորձենք ցույց տալ, թե ինչու է կարևոր, որ յուրաքանչյուր զույգ ինքն ընտրի երեխա ունենալու ժամանակը։

Ակնկալիքը, որը դառնում է ճնշում

Այս ակնկալիքը հաճախ վերածվում է ուղղակի ճնշման՝ ընտանիքից, ծնողներից, նույնիսկ պատահական ծանոթներից։ «Ե՞րբ եք երեխա ունենալու» հարցը հաճախ տրվում է առանց մտածելու, թե ինչ է թաքնված այդ լռության հետևում։

Իրականում կան բազմաթիվ պատճառներ, որոնց համար զույգերը կարող են երեխա չունենալ. բժշկական խնդիրներ, անձնական որոշում, հանգամանքներ, որոնք դրսից երբեք ամբողջությամբ երևան չեն գալիս։ Ոչ ոք, բացի հենց զույգից, չգիտի իրական պատճառը, և ոչ ոք իրավունք չունի դատելու այն դրսից։

Խնդիրն այն է, երբ այս անհարմար հարցերն ու համեմատությունները ստեղծում են մեղքի կամ անլիարժեքության զգացում այն մարդկանց մոտ, ովքեր արդեն իսկ կարող են ապրել դժվար ներքին պայքար՝ լինի դա բժշկական խնդիր, թե անձնական ընտրություն։

Անընդհատ հարցերն ու ակնարկները միայն խորացնում են այդ ցավը, երբեմն ստիպելով զույգերին խուսափել ընտանեկան հավաքույթներից կամ սահմանափակել շփումը հենց նրանց հետ, ովքեր ամենամոտն են։

Կարևոր է հասկանալ, որ ծնողություն և հոգատարություն երեխաների նկատմամբ կարող են դրսևորվել բազմաթիվ ձևերով՝ ոչ միայն կենսաբանական։ Խնամակալություն, որդեգրում, մանկավարժություն, կամավորություն երեխաների հետ աշխատող կազմակերպություններում. սա էլ է իրական և արժեքավոր ներդրում մեկ ուրիշի կյանքում։ Ամուսնության արժեքը որոշվում է այն սիրով, աջակցությամբ ու գործընկերությամբ, որ երկու մարդ կառուցում են իրար հետ, ոչ թե միայն նրանով, թե քանի երեխա ունեն։

Լուծումն այն է, որ դադարենք ամուսնության հաջողությունը չափել միայն երեխաների առկայությամբ և թույլ տալ ինքնուրույն ընտրել, թե երբ պետք է ունենան երեխաներ։ Իսկ մեզանից յուրաքանչյուրի խնդիրն է՝ հարգել այդ ընտրությունը, և զերծ մնալ հարցերից, որոնց իրական պատասխանը գիտի միայն զույգը ինքը։