Գիտությունն ու կրոնը հաճախ ներկայացվում են որպես երկու հակադիր ճամբարներ։ Մի մոտեցումն ասում է, որ միայն գիտությունն է կարող իրական գիտելիք տալ, իսկ կրոնը պատկանում է անցյալին։ Մյուս ծայրահեղությունը պատրաստ է մերժել գիտական փաստերը, եթե դրանք չեն համապատասխանում որոշ կրոնական պատկերացումների։
Սակայն հնարավոր է հարցին նայել այլ կերպ։ Գիտությունն ու կրոնը միշտ չէ, որ փորձում են պատասխանել նույն հարցերին։ Գիտությունը ուսումնասիրում է նյութական աշխարհի օրենքները։ Այն հարցնում է՝ ինչպե՞ս է աշխատում բնությունը, ինչպե՞ս են առաջանում երևույթները, ինչպե՞ս կարելի է դրանք ստուգել։
Հոգևոր և փիլիսոփայական մտածողությունը հաճախ անդրադառնում է մեկ այլ տեսակի հարցերի՝ ինչի՞ համար օգտագործել մեր գիտելիքը, ինչպիսի՞ հասարակություն կառուցել, ինչպե՞ս տարբերակել բարին վնասակարից։
Գիտական գիտելիքը ինքնին բարոյական ուղղություն չունի։ Նույն ֆիզիկական օրենքների իմացությամբ հնարավոր է ստեղծել և՛ կյանք փրկող տեխնոլոգիա, և՛ ոչնչացնող զենք։ Այս տարբերությունը գիտությունը չի որոշում։ Այն պահանջում է արժեքային ընտրություն։ Հենց այստեղ մարդու բարոյական զարգացումը դառնում է կարևոր։
Եթե գիտելիքի աճը չի ուղեկցվում պատասխանատվության աճով, մարդկության կարողությունները կարող են մեծանալ ավելի արագ, քան այդ կարողությունները իմաստուն օգտագործելու ունակությունը։
Մյուս կողմից, կրոնական համոզմունքը նույնպես չի կարող պահանջել, որ մարդը հրաժարվի բանականությունից։ Եթե որևէ համոզմունք բացահայտ հակասում է հաստատված գիտելիքին, անհրաժեշտ է հարցնել՝ արդյո՞ք մենք ճիշտ ենք հասկացել այդ համոզմունքը։ Հավատը չպետք է վախենա հարցերից։
Հարց տալը, ուսումնասիրելը և փաստերը դիտարկելն օգնում են խուսափել սնահավատությունից։
Կարելի է գիտությունն ու կրոնը պատկերացնել որպես մարդկային առաջընթացի երկու անհրաժեշտ ուղղություններ։ Գիտությունը մեծացնում է մեր կարողությունը հասկանալ և փոխել նյութական աշխարհը։ Բարոյական և հոգևոր մտածողությունը օգնում է որոշել, թե ինչ նպատակով օգտագործել այդ կարողությունը։
Մեկը առանց մյուսի կարող է անհավասարակշռություն ստեղծել։ Հասարակությանը անհրաժեշտ են մարդիկ, որոնք կարող են լինել միաժամանակ ևՙ ճշգրիտ, ևՙ պատասխանատու։ Այս տեսանկյունից խնդիրը ոչ թե այն է գիտությունն է ճիշտ, թե կրոնը։ Ավելի կարևոր է, թե ինչպես կարող են մարդկային գիտելիքն ու արժեքները միասին ծառայել մարդու և հասարակության զարգացմանը։
