Ամուսնությունը կյանքի ամենակարևոր որոշումներից մեկն է, բայց տարօրինակորեն քչերն են իրականում կանգ առնում ու անկեղծորեն հարցնում իրենք իրենց՝ ինչու՞ եմ ուզում կատարել այս քայլը։ Մենք հաճախ գործում ենք ինքնաբերաբար՝ հետևելով հոսքին, տարիքին, շրջապատի օրինակին, առանց խորապես գիտակցելու սեփական դրդապատճառները։ Իսկ հենց այդ դրդապատճառներն են, ի վերջո, որոշում, թե որքան կայուն և առողջ կլինի հարաբերությունը, որը մենք կառուցում ենք։

Փորձենք առանձնացնել ամենատարածված պատճառները, որոնցով մարդիկ ամուսնանում են, և հասկանալ՝ որոնք են դրանցից իսկապես ամուր հիմք ստեղծում, և որոնք՝ ընդհակառակը, կարող են ապագայում խնդիրների աղբյուր դառնալ։

Երբ պատճառը վախն է

Շատերն ամուսնանում են՝ մենակությունից փախչելու ցանկությամբ։ Դատարկության զգացումը, ընկերների ամուսնացած լինելը, տարիքի հետ կապված ներքին ու արտաքին ճնշումը՝ այս ամենը կարող են ստիպել շտապել կայացնել որոշում, նույնիսկ երբ իրական ներքին պատրաստվածություն դեռ չկա։

Խնդիրն այն է, որ մենակությունից փախչելու համար ամուսնացած մարդը հաճախ իրեն նույնքան միայնակ է զգում նաև ամուսնության մեջ։ Վախը կարող է ստիպել արագ ընտրություն կատարել, բայց այն ինքնին երբեք չի դառնում կայուն կապի հիմք։ Ընդհակառակը, երբ երկու մարդ միասին են ոչ թե նրա համար, որ վախենում են մենակությունից, այլ նրա համար, որ իսկապես ցանկանում են կիսվել իրենց կյանքով, ստեղծված կապն ունի բոլորովին այլ որակ։

Երբ պատճառը հասարակության սպասումն է

Մյուս տարածված դրդապատճառը հասարակության սպասումներին համապատասխանելն է․ «արդեն ժամանակն է», «բոլորն ամուսնանում են», «ինչ կասեն»։ Երբ որոշումը գալիս է դրսից՝ ընտանիքից, միջավայրից, ընդհանուր ընդունված նորմայից, այլ ոչ թե սեփական ցանկությունից, ամուսնությունը վերածվում է ոչ թե գիտակցված ընտրության, այլ պարտականության։

Իսկ պարտականությունից ծնված կապը հազվադեպ է դառնում երջանիկ։ Երբ մարդը ամուսնանում է միայն նրա համար, որ դադարի «տարբեր» լինել շրջապատից կամ լռեցնի հարցնողներին, նա հաճախ արագ հայտնաբերում է, որ ընտրել է ոչ թե իր, այլ ուրիշների կյանքը։ Այս տեսակի ամուսնությունները հաճախ ուղեկցվում են թաքնված դժգոհությամբ, որը վաղ թե ուշ դուրս է գալիս մակերես։

Հասուն դրդապատճառները

Կան նաև ավելի հասուն շարժառիթներ՝ ցանկություն կառուցել ինչ-որ բան միասին, կիսել կյանքի պատասխանատվությունը, աճել մեկ ուրիշի կողքին և ստեղծել կայուն, հուսալի տուն։ Այս դեպքում մարդը ընտրում է ոչ թե որովհետև վախենում է մենակությունից կամ ուզում է հարմարվել շրջապատին, այլ որովհետև գիտակցաբար ցանկանում է կիսվել իր կյանքով կոնկրետ մեկի հետ։

Հենց այս տեսակի մոտիվացիան է ամուսնության իսկական հիմքը։ Երբ երկու մարդ գալիս են այս կապին նման մոտեցումով, նրանք ավելի պատրաստ են աշխատել հարաբերության վրա, ընդունել դժվարությունները որպես աճի հնարավորություն, ոչ թե որպես սխալի ապացույց։

Ինչպես ստուգել սեփական մոտիվացիան

Ինչպե՞ս հասկանալ, թե ձեր դրդապատճառն իսկապես առողջ է։ Փորձեք պատկերացնել ձեր առօրյան տասը տարի հետո՝ առանց տոնական հանդիպումների ու հուզական վերելքի, միայն սովորական, երբեմն նույնիսկ ձանձրալի օրերով։ Կցանկանայի՞ք արդյոք դեռ լինել այս մարդու կողքին։

Եթե պատկերացումը դեռ գրավիչ է թվում, ձեր դրդապատճառը հավանաբար դուրս է եկել վախից ու սոցիալական ճնշումից և հենվում է իրական ցանկության վրա։ Եթե, ընդհակառակը, պատկերացումն առաջացնում է անհանգստություն կամ դատարկություն, արժե ավելի ուշադիր վերանայել՝ ինչու՞ եք իրականում ցանկանում կատարել այս քայլը հենց հիմա։

Ամուսնությունը չպետք է լինի փախուստ մենակությունից կամ պատասխան ուրիշների ակնկալիքներին։ Այն պետք է լինի գիտակցված ընտրություն՝ կիսվելու ձեր կյանքով մեկի հետ, ում հետ իսկապես ուզում եք կառուցել ապագա։ Անկեղծ պատասխանը սեփական դրդապատճառներին այն ամուր հիմքն է, որի վրա հետագայում կանգնում է կայուն ընտանիքը։

Նախքան այս կարևոր քայլը կատարելը, արժե տալ ինքներդ ձեզ ժամանակ և անկեղծ լինել։ Ձեր ապագա ընտանիքի կայունությունը հաճախ սկսվում է հենց այս մեկ հարցից՝ ինչու՞ եմ ես իրականում ուզում ամուսնանալ։